Doceńmy moment przypadku — gdy masz na imię Kennipoke i wyrastasz na tatuatora, twoje przezwisko wydaje się tak przeznaczone jak twój talent. Duński kenni poke ma za sobą oficjalnie 17 lat kariery, ale mieszanka jego stylu — która nie mieści się w żadnej kategorii — sięga jeszcze głębiej. Odkąd tylko mógł trzymać kredkę, rysował bez przerwy. Potem przyszło głębokie zauroczenie graffiti, które popchnęło go do obsesyjnego zajmowania się kompozycją i tym, jak kształty mogą być czytane jako ruch, gdy wiesz, co robisz. Miliony szkicowników i ścian później, kiedy spróbował tatuować, zorientował się, że dyscyplina już mu się opłaciła — język, który dopracował, działał jeszcze lepiej w spotkaniu z trójwymiarowością ludzkiego ciała. Łącząc tradycyjną liniową robotę z gładszymi elementami i dodając idealną dawkę głębi, wypracował swój własny rodzaj artystycznego ciężaru. Jego projekty po prostu układają się na skórze, jakby były tam przeznaczone na długo przed umówieniem wizyty. Można powiedzieć — przeznaczenie.