Otwarcie historii Dino Vallely brzmi jak scenariusz filmu: jako mały chłopiec stoi w salonie i z zachwytem patrzy, jak ojciec ręcznie tatuuje malutki rysunek kota na łopatce swojej dziewczyny. Ojciec pracuje powoli, w całkowitej ciszy. Choć Dino nie potrafił jeszcze w pełni pojąć znaczenia tego rytuału, chwila wydaje mu się święta i niewyobrażalnie piękna — jak zaproszenie od samego przeznaczenia. Z biegiem dekad Dino przeszedł od obsesyjnego rysownika do wirtuoza tatuażu, a potem do mistrza rzemiosła. Dla potrzeb klasyfikacji jego styl można przypisać do neo-tribal lub ornamentalnego, ale te opisy ledwie muskają powierzchnię jego magii. Chodzi o podejście. Dla niego najważniejsze jest umiejscowienie na ciele. Dino myśli o tatuażu raczej jak o tworzeniu tkaniny — czegoś z własną anima, poruszającą się i płynącą wraz z osobą, która nosi wzór. Jak kimono. W rzeczywistości Dino głęboko inspiruje się tradycyjnymi tkaninami, szczególnie pochodzenia orientalnego i azjatyckiego. Łącząc misterne wzory z elementami figuratywnymi, tworzy dynamiczne kompozycje, które wydają się jednocześnie ponadczasowe i głęboko osobiste — trafia w cel za każdym razem.